Hergün bulmaya çalışıyoruz. Güneşi batmayan bir şehir arıyoruz.
Zamanı erittik yaşadıkça. Artık aralıktan daha soğuk iliklerimiz. Ekimden daha ıslak gözlerimiz. Nereye gidersek gidelim bulamıyoruz güneşi. Yaşlanabileceğimiz bir toprak istiyoruz sadece. Karanlıkta saklanmayacağımız bir yuva arıyoruz, sadece ışığı sızsın içeriye. Saygıyı arıyoruz, sadece bizi de aynı güneş ısıtsın istiyoruz.
Bu sefer yaklaştık mı (?) yoksa yine sahte bir sıcaklığın büyüsü altında mıyız ? Dayanın çocuklar bu sefer bir sığınak bulduk. Aşağılanmadan dolaşabileceğimiz, kendimizi değiştirmeden kahkaha atabileceğimiz, garipsenmeden sevebileceğimiz, utanmadan sevişebileceğimiz. Dayanın çocuklar hepimizin eşit olacağı bir sığınak bu. Yönetenler biziz çocuklar kurallar ise aşktan bize emanet. Evet çocuklar göz yaşlarınız yanlış söylemiyor bu sefer, evet onlar sevinç damlaları. Bırakın aksın yüzünüzden bu sevinci onlara da yaşatın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder